Opruimen, ontspullen, minimaliseren

‘Als ons huis, de opbergruimte van ons dagelijkse leven, overvol raakt, wordt onze ziel op een vergelijkbare manier ondergeschikt aan spullen. Dan hebben we geen tijd, energie en ruimte meer voor nieuwe ervaringen. Dan voelen we ons benauwd alsof we de ruimte niet hebben ons lekker uit te rekken en onszelf te uiten.’ (Uit het boek: Gelukkig met minder, Francine Jay)

Een tijdje geleden hielp ik mijn moeder met opruimen. Ik logeerde in de herfstvakantie bij mijn ouders met de kinderen. Ze hebben een opgeruimd en schoon huis. Je kunt aan de buitenkant niet zien dat ze veel spullen hebben, maar het is wel zo. Zoveel spullen voor een klein huis, dat het mijn moeder benauwd. Het zijn de spullen die achter deuren zitten, verborgen zijn, uit het zicht. Toen ik aanbood om te helpen, zei mijn moeder gretig: ‘Ja! Wat een opluchting als die spullen weg zijn!’

Ik ben geen opruimcoach, zal het ook nooit worden, maar ik hou wel van opruimen. Ik hou van een opgeruimd huis en nette, georganiseerde kasten. Ze moeten zeker niet uitpuilen van de spullen. Eén keer in de zoveel tijd zoek ik weer het één en ander uit: de kledingkasten, de spelletjeskast (waar zijn ze te groot voor, wat is kapot), de trappenkast en de keukenkastjes. Ook bij mij zijn het de spullen die uit het zicht staan. Je doet de kastdeur dicht en je ziet het niet meer.

Ik las het boek Opgeruimd! van Marie Kondo en werd nog meer enthousiast over opruimen. Soms iets te enthousiast: ‘Mam, waar is dat frutseltje gebleven wat ik altijd op mijn bureau bewaar?’ Eh.. tja.

Ik bladerde weer eens in het boek en twee belangrijke dingen die me bijgebleven zijn:

1. Bedenk wat je wilt houden, in plaats van te bedenken wat je wilt weggooien.
Stel jezelf de vraag: word ik er blij van? Zo ja, houden. Zo nee, weg ermee. Dat geldt voor nuttige, functionele spullen als ook voor decoratieve spullen. Alles wat je weggooit heeft een bepaalde (emotionele) waarde, dus is het lastig om steeds te bedenken wat je wilt weggooien. Als je bedenkt wat je wilt houden, blijft datgene over wat weg kan. Dit geldt alleen voor je eigen spullen. Als je speelgoed en spelletjes gaat uitzoeken, betrek je kinderen er dan bij en laat ze zelf uitzoeken wat ze willen houden.

2. Ruim in een bepaalde volgorde op én per categorie.
Marie Kondo hanteert deze volgorde: eerst de kleding, dan boeken en papieren, dan ‘komono’ (dat kan van alles zijn: huishoudelijke artikelen, elektronische apparaten, waardevolle spullen, voedsel, cadeaus, wegwerpartikelen). Als laatste categorie heeft ze spullen met emotionele waarde (foto’s, brieven, knutselwerkjes van de kinderen). Van iedere categorie moet je alles verzamelen, uit alle kamers en dan beslissen wat je wilt houden (niet vergeten!). Soms is het makkelijk om te bedenken wat je wilt weggooien, omdat het kapot is, lelijk, niet gebruikt, etc. Maar bedenken wat je wilt houden, versnelt het proces van opruimen.

Vooral de laatste categorie emotionele spullen is lastig. Daarom wordt deze ook voor het laatst bewaard. Je hebt al geoefend met spullen die minder emotionele waarde hebben, dus ben je nu klaar voor de moeilijkste categorie. Met deze categorie ben ik zelf nog steeds niet begonnen. Althans met de foto’s. Ik kan daar moeilijk afstand van doen. Eerder had ik ook een hele verzameling concertkaartjes, filmhuiskaartjes, bus- en treinkaartjes, ik had zelfs uitgeknipte houdbaarheidsdata van producten waarop mijn verjaardagsdatum op stond. Crazy!
Daar heb ik een oplossing voor gevonden: ik heb een notitieboekje gekocht waar ik alle herinneringen in noteer. Wanneer ik met wie naar de film / concert / theater ben geweest en waar we naar toe zijn geweest op vakantie. Af en toe bekijk ik het boekje weer en daar kan ik dan heel blij van worden.

Maar foto’s? Moeilijk. Hetzelfde geldt voor dia’s, dat zijn de foto’s van generaties voor mij. Ook mijn ouders hebben nog steeds een doos vol met dia’s, inclusief diaprojector, projectscherm en standaard. ‘Als ik dat wegdoe, gooi ik mijn herinneringen en verleden weg’, aldus mijn moeder. De spullen staan verder ook niet in de weg, ze zullen alleen niet meer dia’s gaan kijken zoals vroeger. Ze zijn nu aan het nadenken om de dia’s om te zetten naar digitale bestanden. Ik zie dan nog steeds een valkuil, namelijk dat je ze nog steeds niet bekijkt, maar alleen ergens op een harde schijf opslaat. Het voordeel is dat de dia’s en de diaprojector weg kunnen. Ze vullen dan niet meer de ruimte, ruimte die je nodig hebt voor nu.

We moeten niet de herinneringen koesteren, maar de persoon die we zijn geworden door al die opgedane ervaringen in het leven. De ruimte waarin we wonen is voor de persoon die we nu aan het worden zijn, niet voor de persoon die we ooit waren’. (Marie Kondo)

Ik ga in de kerstvakantie een poging wagen. Ik laat iedere (afgedrukte) foto door mijn vingers gaan en bepaal welke ik wil houden. De rest kan weg. De digitale foto’s mogen nog even blijven. Tot mijn harde schijf vol zit.

Leuk dat je meeleest! Ik ben de zeer gewone vrouw achter deze site. Mijn naam is Gerda (37) en ik schrijf over mijn alledaagse leven: ons gezin, feestjes en traktaties, duurzaam en groen leven, ontwerpen en moestuinieren. Maar ook over de ziekte van Bechterew.

Ik heb weer een nieuwe post. Ben benieuwd naar je reactie!