Wroeten in de aarde

Februari. Het is nog leeg en stil op de moestuin. Nou ja, stil. De vogels kwetteren in de struiken en ook de wind laat van zich horen. Hier en daar liggen omgewaaide bankjes, gieters en stellages van groenten. De grond is nat en blubberig van een aantal regenbuien. Centimeters dikke kleiranden vormen zich langs mijn kaplaarzen als ik een paar stappen in de moestuin heb gezet. Het is duidelijk nog geen tijd om te zaaien. Thuis herinner ik me weer hoe mijn handen voelen na het wroeten en graven in de kleigrond: droog, heel erg droog.

Sinds vorige week zijn we eigenaar geworden van een nieuwe, grotere moestuin. Bijna honderd vierkante meter hebben we tot onze beschikking, ruim vijf meter breed en achttien meter lang. Dat betekent dat onze huidige moestuin weer terug gaat naar de buren. En de moestuinplannen die we al hadden gemaakt? Die passen we in een handomdraai aan. We gebruiken dezelfde groenten, maar op een groter stuk grond. Alle groenten en fruit hebben meer ruimte gekregen. Ook de looppaden zijn breder.

De nieuwe moestuinplannen

Afgelopen zaterdag gingen we als gezin voor het eerst naar ons nieuwe stuk grond. Het waaide nog steeds behoorlijk. We zijn begonnen met schoffelen en harken van het onkruid. Dat is een behoorlijk klus en je wordt er moedeloos van als je denkt dat het in een middag af zou moeten zijn. De kinderen helpen driftig mee, op hun eigen manier. Als je ze vraagt om onkruid te wieden, dan weten ze na vijf minuten wel wat beters te verzinnen. Er valt veel meer te beleven als je er oog voor hebt en onkruid wieden is zoooooo saai. Veel liever gaan ze op zoek naar wormen en slakken – slakken moeten ver hier vandaan meiden, buiten het hek! – en ik geef ze groot gelijk. Spruitjes oogsten in de oude moestuin is ook een zeer interessant klusje. Daar hebben ze zich verder de hele middag mee vermaakt.

Achter in de tuin wordt er hard gewerkt aan een stenen ondervloer voor de tuingereedschapskist, die nu rechts / midden in de tuin staat.

Ik vind een nieuwe tuin een ontdekkingstocht. Welke groenten hebben er in gestaan of staan er nog in, wat voor grond is het – goed bewerkbaar of juist niet – en komen we geen onaangename verrassingen tegen? Jammer genoeg kwamen we plastic tegen in de compostbakken. Grijze vuilniszakkenstukjes. Daar balen we van, wie gooit daar nou plastic in? Nu moeten we iets verzinnen hoe we dit gaan oplossen. We kunnen de compost in ieder geval niet gebruiken voor de tuin.

De komende tijd gaan we ons richten op het verwijderen van het plastic, maar ook gaan we verder met onkruid wieden, de grond egaliseren, frambozen en bramen planten (kan tot en met maart) en paden maken.

Leuk dat je meeleest! Ik ben de zeer gewone vrouw achter deze site. Mijn naam is Gerda (37) en ik schrijf over mijn alledaagse leven: ons gezin, feestjes en traktaties, duurzaam en groen leven, ontwerpen en moestuinieren. Maar ook over de ziekte van Bechterew.

Ik heb weer een nieuwe post. Ben benieuwd naar je reactie!