Begrenzing

Definitie van begrenzing: ‘een lijn waarover niet gegaan kan worden. Het is een burenrecht: een afbakening van een gebied of veld.’ Begrenzing is een beperking, een kader, een eindpunt. Tot hier en niet verder.

In deze tijd is begrenzing een actueel onderwerp. We worden beperkt in het fysieke contact met elkaar. Anderhalve meter is de grens. Tot daar en niet dichterbij. We geven geen handen of knuffels meer. Geen drie zoenen bij een weerzien of afscheid – wat ik persoonlijk wel fijn vindt. We komen niet ‘zomaar’ bij elkaar op bezoek en we steken de grens (nog) niet over naar een ander land. Je vormt een denkbeeldige cirkel om je heen, waar andere mensen niet binnen mogen komen. Wie binnen die cirkel komt, is in overtreding. 

In de praktijk is het een uitdaging om die anderhalve meter te waarborgen. In een supermarkt, op fietspaden of tijdens een praatje met de buurvrouw, blijkt het lastig om afstand te houden. Je staat al gauw in elkaars intieme ruimte. En vaak is dat niet eens bewust. Het voelt fijner als je wat dichterbij staat. En wat jij als anderhalve meter ziet, hoeft niet voor de ander te gelden, zo lijkt het.
Ik ben er nog niet helemaal over uit hoe groot mijn denkbeeldige cirkel is. In mijn hoofd is die groter, maar zal in werkelijkheid kleiner zijn.

Ook in de moestuin moeten we afstand houden en zijn de moestuinen begrenst. Een afbakening door middel van paaltjes, hekjes, gesponnen draad. Bielzen, betonnen stenen of begroeiing, zoals frambozen- of bessenstruiken die een haag vormen. Onkruid, bloemen, vaste planten. Een manier om te laten weten: dit is jouw stukje en dit is mijn stuk grond. Er gelden ongeschreven regels dat je elkaars moestuin niet ‘zomaar’ betreedt. Anderhalve meter afstand houden is hier ook makkelijk te halen.

In de moestuin vormt juist de grens een uitdaging. Wie is er verantwoordelijk voor de grens? Samen of ieder voor zich? Wie bepaalt hoe de grens eruit moet zien? Mag alles blijven staan of neem je het recht om alles weg te halen wat jou niet bevalt? Moet je de buurman of buurvrouw waarschuwen als er een woekerende groente dreigt over te slaan naar de andere kant? Of denk je: dat ontdekken ze over een tijdje vanzelf wel? En zie je uitzaaiende bloemen als bedreiging of als een verrijking van je eigen tuin?

Je steekt de grens niet ‘zomaar’ over en je trekt niet ‘zomaar’ planten uit andermans tuin. Maar de grens is wel een gebied waar je samen zorg voor moet dragen. Samen zorgen dat de boel niet uit de hand loopt. 

Ik merk dat de denkbeeldige cirkel om mij heen steeds kleiner wordt. Het dagelijkse leven start weer op. We ontmoeten elkaar weer, in de tuin of binnen. Muzieklessen worden weer fysiek gegeven. We gaan weer naar ons werk.
We geven nog steeds geen handen en zoenen. En de vraag is of deze gewoonte ooit weer terugkomt. Hopelijk kunnen we over een tijdje de grens weer over. Dat we zorgeloos naar familie kunnen rijden die in het buitenland wonen.

Ik voel me verantwoordelijk hoe dicht ik bij iemand kom en wat de gevolgen zijn als ik geen afstand houd. Ik zit in een risicogroep – wat me gister in het ziekenhuis weer duidelijk werd gemaakt. Ik zit niet te wachten op een infectie en mijn man al zeker niet.

Het is voortdurend keuzes maken: wat doen we wél en wat doen we niet? Misschien dat we over een tijdje kunnen zeggen: wat een drukte om niks. Of: we liepen toch niet zoveel risico als we eerst dachten. Maar dat weten we nu niet. En tot die tijd houden we afstand. Hoe afstandelijk dat soms ook voelt.

Leuk dat je meeleest! Ik ben de zeer gewone vrouw achter deze site. Mijn naam is Gerda (37) en ik schrijf over mijn alledaagse leven: ons gezin, feestjes en traktaties, duurzaam en groen leven, ontwerpen en moestuinieren. Maar ook over de ziekte van Bechterew.

Ik heb weer een nieuwe post. Ben benieuwd naar je reactie!