Thuiszorg

Nog geen vijf maanden geleden maakte ik een uitstapje naar de thuiszorg. Ik solliciteerde op een vacature als Huishoudelijke hulp. Het was begin november. Ik voelde me in topconditie, door de injecties die ik mezelf al ruim een half jaar toedien. Ik wilde naast mijn baan als grafisch ontwerper nog iets anders gaan doen, iets fysieks. Want ik had energie voor tien.
Het was niet zo moeilijk om die baan te bemachtigen, want er is dringend behoefte aan mensen in de thuiszorg. Sommige vrienden verklaarden me voor gek, anderen vonden het echt bij mij passen. Wat ook zo is.

Ik kreeg al snel een vaste cliënt, waar ik gelijk een goede klik mee had. Iemand van mijn eigen leeftijd. Ik moest haar begeleiden in het huishouden en ondertussen voerden we interessante en persoonlijke gesprekken. We bleken op dezelfde middelbare school te hebben gezeten en hadden allebei de kunstacademie gedaan. We hadden het gevoel dat we elkaar nog kenden van vroeger. En voor het eerst in lange tijd voelde ik me weer nuttig. Het leek me ook de perfecte combinatie tussen een kantoor- en een fysieke baan.

Totdat het coronavirus roet in het eten gooide.

Het was maandag 16 maart, de dag dat we voor het eerst met het hele gezin thuis moesten blijven. Eigenlijk zou ik de volgende dag moeten werken bij mijn cliënt. Ik vroeg verlof aan, want naast dat ik zelf een verlaagde weerstand heb door de Hyrimoz-injecties, heeft mijn man ook een onderdrukt afweersysteem. Ik wilde onze gezondheid niet in gevaar brengen. In eerste instantie voelde ik weerstand bij de organisatie waar ik werkte. Want ik was niet de eerste die belde en afzegde. Ik had toch geen klachten, of wel? Ik mocht 2 weken verlof opnemen, maar dat ging niet van harte. Ik hield telefonisch contact met de cliënt, hoe het ging en of ze nog hulp nodig had.

Toen duidelijk werd dat het Coronavirus niet zomaar zou verdwijnen en we allebei nog steeds een onderdrukt afweersysteem hebben, mocht ik tot eind april verlof opnemen. Ondertussen hoopte ik dat ik in mei weer aan de slag zou kunnen.
Nog voordat de verlofperiode afgelopen was, heb ik ontslag genomen. Het was voor mij te onzeker wanneer ik weer aan de slag zou kunnen en het leverde daarnaast veel stress op. Het voelde onmiddellijk als een opluchting, ondanks dat ik het werk wel heel leuk vond.

Mijn cliënt vindt het heel jammer dat ik ga stoppen en ik zelf ook. Ik heb beloofd om telefonisch contact te houden. Want dat heb ik de afgelopen weken ook gedaan. Ze heeft juist in deze periode nieuwe inzichten gekregen, ook een stukje rust. Ze is een moestuin begonnen, samen met haar dochtertje. Zo fijn om te zien dat het ook iets positiefs oplevert.

Leuk dat je meeleest! Ik ben de zeer gewone vrouw achter deze site. Mijn naam is Gerda (37) en ik schrijf over mijn alledaagse leven: ons gezin, feestjes en traktaties, duurzaam en groen leven, ontwerpen en moestuinieren. Maar ook over de ziekte van Bechterew.

Ik heb weer een nieuwe post. Ben benieuwd naar je reactie!