Prioriteiten stellen

Er komt een hulpvraag binnen via de mail: Wie wil er meehelpen met de kleutermusical?

Hoofd: Ja, leuk! Gaan we doen! Ik meld me gelijk aan.
Lichaam: Zou je dat nou wel doen? Is dat niet een beetje te druk voor ons, zo met de moestuin, het werk, het huishouden, de kinderen, de…?
Hoofd: Nee joh. Ik denk alleen mee. Daar ben ik tenslotte hoofd voor.
Lichaam: Ja hoor, alsof je mij met rust zou laten. Je sleurt mij mee in je ontembare energie.
Hoofd: Ik kan toch meedenken? Daar is niks mis mee.
Lichaam: Ik weet hoe dat gaat. Je kunt het niet loslaten. Daar ben je te perfectionistisch voor.
Hoofd: Hoezo? Ik durf het best aan anderen over te laten.
Lichaam: Hmpff. Je bent altijd bang dat je dan te weinig doet. Of dat het niet zo gaat zoals jij dat wilt. Nou, als je maar weet dat ik er niet aan begin.

Een paar weken later:

Lichaam: Heb je nou je zin? Zo functioneren we niet meer hè? Je kunt niet eens meer van links naar rechts draaien.
Hoofd: Dan nemen we toch wat pilletjes? Dan is het zo weer over. Ik bruis van energie!
Lichaam: Sorry, maar ik niet. Ik haak af.
Hoofd: Nog eventjes en dan is het weer voorbij. De musical én de pijn. Ik beloof dat ik het daarna wat rustiger aan ga doen.
Lichaam: Ja, dat kennen we. Ik geloof er niks van. Je blijft maar gaan. Er zit bij jou geen uit-knop op.
Hoofd: Stel je niet zo aan. Zo erg is het toch allemaal niet? Zo lang we uit bed kunnen komen en de kinderen op kunnen halen van school, is er niet zoveel aan de hand.
Lichaam: Je moet alleen niet vragen hoe.

Er komen weer wat hulpvragen binnen:

Hoofd: Ja, leuk! Gaan we …
Lichaam onderbreekt: Zeg, nu gaan we orde op zaken stellen! Dit kan zo niet langer. Wat is belangrijker: Dat je laat zien wat je allemaal wel niet kan of dat je accepteert dat je niet alles zelf hoeft te doen?
Hoofd: Als je maar niet denkt dat ik nu achterover ga zitten leunen en niks ga doen.
Lichaam: Nee, dat doe ik wel. Dat kun jij toch niet. Hoogstens als je slaapt. En dan draai je nog honderd keer van links naar rechts.
Hoofd: Als jij er nou voor zorgt dat je je rust pakt, dan probeer ik wat vaker met je mee te denken.
Lichaam: Als jij nou wat vaker naar mij luistert, dan vliegen we ook wat minder vaak uit de bocht.

Leuk dat je meeleest! Ik ben de zeer gewone vrouw achter deze site. Mijn naam is Gerda (36) en ik schrijf over mijn alledaagse leven: ons gezin, feestjes en traktaties, duurzaam en groen leven, ontwerpen en moestuinieren. Maar ook over de ziekte van Bechterew.
Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *