Leven met Bechterew – deel 3

In deel 2 kon je lezen over mijn ervaring met medicijnen slikken en de bijwerkingen ervan. In maart 2018 kreeg ik een oogontsteking, die mij letterlijk en figuurlijk anders naar het leven liet kijken.

Het begon met een irritatie aan mijn rechteroog. Ik dacht dat ik een vuiltje in m’n oog had gekregen, maar dat was het uiteraard niet. Ik had een vlek voor mijn oog, alsof er een wit semitransparant filter over mijn oog lag. Ook was ik lichtschuw. Na ongeveer vier dagen heb ik contact opgenomen met de huisarts die me uiteindelijk doorverwees naar de oogarts. Ik bleek een regenboogvliesontsteking te hebben. Ik was er net op tijd bij.

Er moest onmiddellijk gehandeld worden. Ik kreeg druppels prednison voorgeschreven en een zalfje. Ik moest twee weken lang, 7x per dag druppelen en voor het slapen gaan de zalf in het gootje van mijn ontstoken oog laten vallen. De druppels zorgden ervoor dat mijn pupil vergroot bleef. Het voorkwam verkleving van de iris met de lens en tevens verlichtte het de pijn. Een bijwerking was dat het dichtbij zien moeilijker was en ik had veel meer last van het licht. Het grootste gedeelte van de tijd had ik een zonnebril op, zelfs als het regende. Ik kijk nu ook niet meer vreemd naar mensen die in de winter of bij somber weer een zonnebril dragen, want ik weet hoe hinderlijk licht kan zijn als je iets met je ogen hebt.

Tijdens die periode werkte ik zeventien uur per week. Dat is inmiddels vier uur geworden. Ik heb een zittend beroep, het meeste werk gebeurt achter de computer. Ik liep al een tijdje tegen mijn grenzen aan, maar met een ontstoken oog werd dat niet veel beter. Ik probeerde natuurlijk wel te werken, eigenwijsje die ik ben. Ik geef niet gauw op. Maar een tekst corrigeren, daar moet je wel scherpe ogen voor hebben. Het was niet vertrouwd om mij dat te laten doen. Uiteindelijk heb ik toegegeven en een aantal weken rust genomen. Toen ik de prednison mocht afbouwen, heb ik mijn werkzaamheden weer opgebouwd, steeds met een paar uur per dag.

In die paar weken dat ik thuis was, ervoer ik voor het eerst weer rust, ondanks mijn oog. Ik had tijd om na te denken, hoe ik mijn dagen in zou willen delen. Want dit hield ik niet vol. Ook met de gedachte dat de oogontsteking weer terug zou kunnen komen. En ik ben iemand die zijn werk mee naar huis neemt, inclusief de stress en de spanningen. Daar reageert mijn lichaam heel sterk op.

Dus heb ik besloten (samen met mijn man natuurlijk) om mijn werkzaamheden in loondienst naar beneden te gaan schroeven. Het was paasweekend en ik kon niet wachten om het te vertellen tegen mijn werkgever. De gedachte alleen al luchtte me zo op, dat ik wist dat dit de juiste keuze moest zijn. En dat bleek ook. Ineens functioneerde ik weer veel beter op mijn werk.

Tegelijkertijd begon ik me ook te verdiepen in hoe ik mijn voedingspatroon kon aanpassen, speciaal voor iemand met een auto-immuunziekte. Ik kwam in aanraking met het zetmeelarme/zetmeelvrije dieet. In deel 4 vertel ik hoe het zetmeelarme dieet mij inmiddels helpt om minder pijn te hebben en er ook voor zorgt dat ik minder medicijnen hoef te slikken!

Leuk dat je meeleest! Ik ben de zeer gewone vrouw achter deze site. Mijn naam is Gerda (36) en ik schrijf over mijn alledaagse leven: ons gezin, feestjes en traktaties, duurzaam en groen leven, ontwerpen en moestuinieren. Maar ook over de ziekte van Bechterew.
Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *