Leven met Bechterew – deel 2

In deel 1 beschreef ik hoe het allemaal begon (pijn, vage klachten) en hoe ik uiteindelijk de diagnose ‘Bechterew’ kreeg.

Ik was heel blij dat ik eindelijk wist waar ik aan toe was en waar de pijn vandaan kwam. En ik kreeg medicijnen. Wat een feestje in mijn lichaam! Na acht jaar voelde ik voor het eerst geen pijn meer. Ik sloeg voor de gein hard tegen de zijkant van mijn heup en billen (daar had ik meestal pijn): nee, niks!

Maar ik had te vroeg gejuicht. De medicijnen (Naproxen) werkten ongeveer een week en daarna voelde ik de pijn langzaam weer terugkomen, weliswaar minder scherp en pijnlijk, maar toch! En zo zou het een tijdje blijven, totdat ik merkte dat de pijn weer op het oude niveau was. Ik slikte mijn medicijnen op de automatische piloot, maar het hielp niet meer.

Mijn dosis werd verdubbeld en toen kon ik weer een tijdje vooruit. Alleen kreeg ik last van bijwerkingen. Ik was heel erg moe en had op een gegeven moment zelfs zwarte stippen in mijn gezichtsveld. Ik bleek bloedarmoede te ontwikkelen. Joepie, maar niet heus. Ik kreeg een nieuw medicijn (Diclofenac). Jammer genoeg kreeg ik daarmee dezelfde bijwerkingen. Ik moest onmiddellijk stoppen met dit medicijn.

Inmiddels slik ik al een tijdje Celecoxib en dat gaat best goed (op haaruitval na als ik ze niet slik). Toch konden de medicijnen niet voorkomen dat ik in maart 2018 een acute inwendige oogontsteking (uveitis) kreeg en vanaf toen veranderde alles langzaam.

Over de oogontsteking en de keuzes die ik toen maakte, lees je in deel 3.

Leuk dat je meeleest! Ik ben de zeer gewone vrouw achter deze site. Mijn naam is Gerda (36) en ik schrijf over mijn alledaagse leven: ons gezin, feestjes en traktaties, duurzaam en groen leven, ontwerpen en moestuinieren. Maar ook over de ziekte van Bechterew.
Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *